Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Verdwalen in je hoofd

Posted on 0

Waarom ik met Mijn oma is kwijt
een voorleesboek over dementie schreef?


Voorjaar 2013. Het moet op een lenteavond rond 22 uur geweest zijn. Mijn moeder belt mij in paniek. “Je vader heeft mij buitengesloten en hij heeft de politie gebeld.” Wablieft? Mijn vader? De zachtaardigste mens ter wereld?

Politie
Ze zat bij de buren, zei ze, en ze kon in het donker de zwaailichten van de politie al zien.

Een week later werd mijn vader in het ziekenhuis opgenomen. Niet dat hij doodziek was. Het was eerder mijn moeder, de mantelzorger, die eronderdoor ging. Wij hadden dat niet zien aankomen.

Schieten
In het ziekenhuis sloegen de stoppen van mijn vader helemaal door. Hij scheen permanent aan een soort paranoia te lijden. Hij zag overal aanslagen. De parking werd gebombardeerd, zei hij, angstig van achter de gordijnen door het raam kijkend, en er werd geschoten. Er speelde zich een film af in zijn hoofd. Een heel andere film dan de film die wij zagen. Mijn vader was 81.

Parkinson
Rond zijn 76ste hadden we gemerkt dat hij niet meer helemaal dezelfde was. Hij was strammer geworden, leek soms wat afwezig en liep ineens gebukt, hij, de trotse man die altijd kaarsrecht had gelopen. Tegen mijn moeder had hij een keer verteld: “Je kunt het niet aan me zien, maar ik ben heel ziek.”

De artsen stelden Parkinson vast. Hij kreeg daar medicatie voor en die medicatie werd stelselmatig opgedreven. Tot hij die hallucinaties kreeg (een nevenwerking).

Zo blij dat ik nog een keer in België kom!
Toen ik hem in zijn ziekenhuiskamer opzocht, zei hij triest: “Ik heb iets vreselijks gedaan met je moeder, hebben ze me verteld. Maar ik hoop dat ze me daarom nog niet van mijn vrijheid zullen beroven.” Hij zag de bui hangen. Ik beloofde hem toen en daar dat ik hem elke zondag zou komen halen en met hem naar huis zou gaan. De huisarts raadde dat ten stelligste af. Ik deed het toch. En ik heb er geen seconde spijt van gehad.

De allereerste keer dat we samen naar zijn huis reden, zei hij: “Ik ben zo blij dat ik nog eens in België kom.”

Via mijn vader trad ik binnen in de mistige wereld van de dementie. Van mensen in wiens hoofd het soms sneeuwt. En soms ook niet.

Als alles kan, kan niets kapot
Toen Stan Nieuwenhuis en Aline Goffin van Kopseer me vroegen een tekst te schrijven voor een nieuwe jeugdmuziektheatervoorstelling, dacht ik: ik ga daarover schrijven.

Aline Goffin zong ‘De dans’ op de boekvoorstelling van Mijn oma is kwijt. Hier kun je haar beluisteren.

Ik bedacht een meisje (Lizzie) die ontdekt dat haar oma raar begint te doen. Met de voorstelling Als alles kan, kan niets kapot reisden Stan, Aline en Olympe het hele Vlaamse land af.

Achteraf dacht ik, wat jammer, dat die tekst na de theatertoernee verdwijnt.

Ik ging er nog een keer mee aan de slag. Zo ontstond het boek Mijn oma is kwijt. Lies Van Gasse zorgde voor prachtige illustraties.

Dit nieuwe boek heb ik te danken aan mijn vader, aan Stan & Aline, aan Lies, aan vormgeefster Leen de Pooter en aan mijn uitgever die bereid was om mijn droom waar te maken.

Ik hoop dat het boek door en voor veel kinderen van 9 tot 99 jaar gelezen wordt en dat het een brug slaat tussen jongeren en mensen die af en toe een beetje verdwalen in hun hoofd.

Nog geen reacties.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *