Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Let it enfold you in het Nederlands

Wil je Let it enfold you (Bukowski) in het Nederlands lezen?

Een paar weken geleden zag ik de film Beautiful Boy. Daarin staat de relatie tussen een vader en een zoon centraal. De zoon (Timothée Chalamet) is getalenteerd, maar raakt verslaafd aan crystal meth. De vader (Steve Carell) doet alles wat in zijn macht ligt om zijn kind te redden, maar hij komt tot het besef dat je iemand pas kunt redden als die zelf gered wil worden.

De zoon studeert letteren en dweept met de Amerikaanse dichter Charles Bukowski. Hij leest voor zijn medestudenten een fragment voor uit ‘Let it enfold you’. Wie tijdens de aftiteling lang genoeg in de zaal blijft, wordt beloond. Timothée Chalamet leest dan het hele gedicht voor. Adembenemend!

Ik vertaalde Let it enfold you in het Nederlands. Deze vertaling bied ik graag als nieuwjaarsgeschenk aan de regelmatige bezoekers van deze blog aan.

Ondertussen wens ik jullie gemoedsrust en geluk toe in 2019. Laat ze je omarmen!

Laat ze je omarmen

Gemoedsrust of geluk,
laat ze je omarmen

toen ik een jonge man was
vond ik die dingen
dom en kinderachtig.
ik deugde niet, had een verwrongen
geest, een bedenkelijke
opvoeding.

ik was hard als graniet, ik
loerde naar de
zon.
ik vertrouwde geen mens en
in het bijzonder geen
vrouw.

mijn leven was een hel in
kleine kamers, ik brak
dingen, trapte ze in elkaar,
liep door glas,
vloekte.
ik daagde alles uit,
werd voortdurend buitengegooid,
opgesloten, was al dan niet verwikkeld
in gevechten, buiten
mezelf of niet.
vrouwen waren iets
om te neuken of tegen
te schelden, ik had geen
mannen als vriend,

ik veranderde van job en
van stad, ik haatte feestdagen,
baby’s, geschiedenis,
kranten, musea,
grootmoeders
het huwelijk, films,
spinnen, vuilnismannen,
engelse accenten, spanje,
frankrijk, italië, okkernoten
en de kleur
oranje.
ik werd boos van algebra,
ik werd ziek van opera,
charlie chaplin was
nep
en bloemen waren voor
jeanetten.

gemoedsrust en geluk waren voor mij
tekenen van
minderwaardigheid,
huurders van de zwakke
en
verslaafde
geest.

maar terwijl ik doorging met
mijn straatgevechten,
mijn zelfmoordjaren,
terwijl ik
hele reeksen
vrouwen afwerkte – begon het
me geleidelijk
te dagen
dat ik niet anders was

dan de
anderen, ik was als hen,

ze waren allemaal vervuld
van haat,
verlakt met kleinzielige
grieven,
de mannen die ik op straat
bevocht hadden een hart van steen.
iedereen duwde
en trok, bedroog voor
een onbeduidend
voordeel,
de leugen was het
wapen en het was
allemaal
zinloos,
duisternis was de
dictator.

voorzichtig stond ik
me toe om me af en toe
goed te voelen.
ik vond soms
rust in goedkope
kamers
terwijl ik lag te kijken
naar de knoppen
van een dressoir
of lag te luisteren naar
de regen in het
donker.
hoe minder ik nodig had
hoe beter ik
me voelde.

misschien had dat andere leven
mijn weerstand gebroken.
het gaf me geen
kick meer
om iemand te overtroeven
in een discussie.
of om een of andere
dronken vrouw
te bestijgen
wier leven
vergleden was
in ellende.

ik kon het leven niet
accepteren zoals het was,
ik kon niet al
zijn vergif
slikken
maar er waren stukjes,
vage magische stukjes
die voor het
grijpen lagen

ik herformuleerde,
ik weet niet wanneer,
datum, uur en dat soort
dingen
maar de verandering
vond plaats.
iets in mij
ontspande, werd
gladgestreken.
ik moest niet langer
bewijzen dat ik
een man was

ik had niets meer
te bewijzen

ik begon dingen te zien:
koffiekoppen op een rijtje
achter de toog in een
café.
of een hond die over het
trottoir liep.
of de manier waarop een muis
op mijn kaptafel
stopte
met zijn lichaam,
zijn oortjes,
zijn neus,
hij leek bevroren,
een stukje leven
gevangen in zichzelf
en zijn oogjes keken
naar me
en ze waren
mooi.
en dan – was hij
weg.

ik begon me goed te voelen,
ik begon me goed te voelen
in de rotste omstandigheden
en daar waren er
veel van.
zoals bijvoorbeeld de baas
achter zijn bureau,
hij zal mij moeten
ontslaan

ik ben te veel dagen afwezig
geweest
hij draagt een pak en
das, heeft een bril op,
hij zegt, ‘ik zal je moeten
laten gaan’

‘dat is oké’, zeg ik
tegen hem.

hij moet doen wat hem
te doen staat, hij heeft een
vrouw, een huis, kinderen,
kosten, heel waarschijnlijk
een minnares.

ik heb medelijden met hem,
hij zit vast.

ik loop naar de brandende
zon toe
ik heb de hele dag
voor mij,
tijdelijk
toch.

(de hele wereld heeft de
wereld bij de keel,
iedereen is boos,
bedot, bedrogen,
iedereen is moedeloos,
gedesillusioneerd)

ik verwelkomde kleine scheutjes
gemoedrust, scherfjes
van geluk.

ik omarmde die dingen
zoals het de meest sexy griet,
zoals hoge hakken, borsten,
gezang, de
hele boel

(begrijp me niet verkeerd,
er is zoiets als blind optimisme
dat alle problemen
negeert enkel
voor het
gemak –
dat is een schild en een
ziekte.)

ik had het mes weer bijna
op de keel,
ik draaide de gaskraan
bijna weer
open
maar toen de goede
momenten terug-
kwamen
bevocht ik
ze niet meer als een rivaal
in de straat.
ik liet me gewillig overweldigen,
ik genoot ervan,
ik wenste ze welkom
thuis.
ik keek zelfs in
de spiegel
vroeger vond ik
mijzelf
lelijk,
nu hield ik van
wat ik zag, bijna
knap, ja,
een beetje ruw
en gerafeld,
littekens, knobbels,
vreemde bochten,
maar al bij al
niet zo slecht,
bijna knap
in elk geval beter
dan sommige van die
filmstergezichten
die eruitzagen als
baby-
billetjes.

en tenslotte ontdekte ik
echte gevoelens van
anderen,
onaangekondigd,
zoals laatst,
zoals deze morgen
toen ik naar
de renbaan ging,
ik zag mijn vrouw in bed,
alleen
de vorm van haar
hoofd daar
(zonder eeuwen
van levenden,
doden en stervenden
te vergeten,
de piramides,
Mozart dood
maar zijn muziek
levend daar in
de kamer, terwijl het onkruid
groeide, de aarde draaide,
het scorebord
op me wachtte)
ik zag de vorm van het
hoofd van mijn vrouw,
zo stil,
ik smachtte naar haar leven,
dat daar gewoon
lag onder de
lakens

ik kuste haar op
het voorhoofd
ging de trap af
ging naar buiten
stapte in mijn geweldige
auto,
deed mijn gordel om,
reed van
de oprit.
ik voelde me warm tot
in mijn vingertoppen
tot in mijn
voeten op het gas-
pedaal,
ik ging de wereld
opnieuw
binnen,
reed de heuvel
af
voorbij de huizen
vol mensen
of
niet,
ik zag de postbode,
toeterde,
hij zwaaide
terug
naar mij.

© Charles Bukowski
translation: Peter Theunynck

Let it enfold you Nederlands Let it enfold you + Nederlands Let it enfold you vertaling

Wil je Let it enfold you in het Nederlands en Engels bekijken? Klik hier.

Nog geen reacties.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *