Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Recente gedichten

Op het kerkhof van Vladslo

OUDERPAAR

voor Käthe Kollwitz

 

Hoe verschillend de jaren.

Het ene bladstil, een zomerdag haast.

Het andere kan zich niet luid genoeg haasten.

Er zijn er die vechten, er zijn er die paren.

Jij ontwaakte in het jaar van de wapens.

Het ploegde de held in je boven: geharnast

in taal. Het lied van de Hades hoorde je niet.

 

Ik wilde je winnen voor vrede.

Je haakte naar harde bevelen.

Ik liet je een moederhart voelen.

Naar Ikea

NAAR IKEA

Maak plaats, maak plaats, maak plaats. Ikea heeft zo’n ongelooflijke haast
gratis mee te nemen Zweedse made in China meubeltjes, maar eerst:

maak plaats, ruk los, sleep weg, trap stuk. Hoor je het kraken al
van de te zachte spaanderplaat. Vouw dicht. Tegen de muur ermee

tot het oranje executiepeloton zijn afspraak nakomt. Geniet van hoe
het knarsen van je huiselijk geluk weergalmt tussen de stalen kaken.

De handige montagetips, de eeuwige garantie van het kasticket, de extra
moeren en het inbussleuteltje stillen de honger van het afvalstraatje.

City Poems for Bruges

P e t e r T h e u n y n c k
(© English translation: Annmarie Sauer)
CITY POETRY FOR BRUGES

1

OLD MEN

Cities are mad as a hatter old men.
In autumn they drag their feet
as if the weight of the whole world

sticks to their heels. They slide tired
deadly into winter, under snowy
blankets. Ready for total sleep.

How they breathe slow and heavy. How they
keep quieter than the quietest cemetery.
Yet spring sees them wake up red cheeked,

Brugse stadsgedichten

Brugse stadsgedichten
Peter Theunynck

OUDE MANNEN

Steden zijn stapelgekke oude mannen.
In de herfst slepen ze met hun voeten
alsof het gewicht van de hele wereld

aan hun hielen hangt. Ze glijden dodelijk
vermoeid de winter in, onder sneeuwen
dekens. Klaar voor de totale slaap.

Wat ademen ze traag en zwaar. Wat zwijgen
ze stiller dan de stilste begraafplaats.
Toch ziet de lente hen blozend ontwaken,

krokus in het knoopsgat, paasbloemen
in de grasgroene vingers. Ze rechten de rug,
strijken de vouwen uit dat oude lichaam

en wandelen onwankelbaar de mooiste
tegemoet door jubelende winkelstraten.

Poemas en español

SELECCIÓN DE POEMAS
DE LA OBRA DE PETER THEUNYNCK (FLANDES, 1960)

© TRADUCCIÓN ESPAÑOLA: DIEGO PULS, 2010
GRABADO

Esa manera de volar de la gente

en grabados antiguos, tan nítida
tan cándida.

Entre retratos de emperadores
y soldados, animales vertebrados y
ballenas, tan irrefutable.

¿Perdieron luego la práctica,
por la falta de elasticidad
en los dedos, el exceso de plomo

en los padres? Golondrinas
a la espera, cotorreando
en cables de teléfono.

Extraído de: Berichten van de Pan American Airlines &

Poems in English

Selected Poems in English
Peter Theunynck

thanks to
Willem Groenewegen
Machteld Hardy
Raf Quagebeur
Annmarie Saur

 

ENGRAVING

The way people fly
in old engravings, so clear-cut
so credulous.

Between portraits of emperors
and soldiers, vertebrates and
whales, so irrefutable.

Did they lose the knack later on,
due to a loss of elasticity
in their fingers, too much lead

in their fathers?

De kracht van de verandering

© foto Jörg Pyl

© foto Jörg Pyl

DE KRACHT VAN DE VERANDERING

Ik wil me niet verslikken
in de beat van koolstofdioxide,
de grafmuziek van de betonmixer.
Mijn longen zijn al zo grijsgedraaid.

Ik wil me niet versmachten
in de hitsige hits van de winnaar.
Mij is de schouder lief
waartegen de verliezer.

Ik wil me niet versmelten
met de klaagzang van de Calimero’s.
Ik moet het bloed
van snijden en afscheiden niet.

Ik wil me niet verschrompelen
tot olijke odes aan eenheidsworst.

De tijd stilzetten

Oprukkende zonnebloemlegioenen, pigeonniers, kerkjes en eenzame begraafplaatsen, verloren gelegd in de heuvels. Vakantie. Praten met levenden en doden. De tijd stilzetten en ademen.© foto M. Hardy

Oprukkende zonnebloemlegioenen, pigeonniers, kerkjes en eenzame begraafplaatsen, verloren gelegd in de heuvels. Vakantie. Praten met levenden en doden. De tijd stilzetten en ademen.
© foto M. Hardy

REISGENOTEN

Noch de cipressen, die sapgroene

geurkaarsen, noch de duiventillen,

gefladder tussen hemel en aarde,

noch de uitgehouwen gebeden
murmelend langs veldwegen,
–
zoek me nu maar op het land
vloekt een verwaarloosde god –

noch de zonnebloemlegioenen

in hun harnas wapperend

over gewillige heuvels,

noch de velduil die de muis

in zo min mogelijk slagen

schaakmat zet,

Zorro zijn…

Hoe een naam plots een tijdperk oproept…

 

ZORROPAK     Het verlangen naar het Zorropak uit de Nopri
neemt proporties aan. Wat zou hij daarmee? vraagt de moeder.
We zijn toch tegen wapens, blaast de vader. Zo heeft het in een winkel nog niet vaak gemokt. Sandaaltjes worden in de tegelvloer geplant.
Ze weten van geen wijken. Zorro of totale oorlog. Een hand omklemt

het lemmer van de plasticsabel. Het besluit om nooit meer los te laten is genomen.

Bonus voor een bankier?

Een bonus

voor de verpleegster van Zonnestraal
die nooit bewolkt bij het verpamperen
voor de bankier die het spaartegoed

tegen de kwaakspraak der markten
in vastrentende waarden parkeerde
voor de pastoor op het puin

van zijn god op dagelijks ziekenbezoek
met de euvele moed van de wanhoop
voor het meisje zonder lichaam

de hele wereld woont in haar hoofd
voor de gedetineerde in het werkatelier
koppig schavend aan zijn geschonden gelaat

tot de spiegel de schrijnwerker ziet
voor de ex-reclamegoeroe per tram
scheurend door Deurne,