Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Nieuws

Narcissen in het begijnhof van Brugge! Derde stadsgedicht voor Brugge

Posted on 0

De narcissen in het Brugse begijnhof zijn een wereldwonder. Geen wonder dat een mens daarover wil dichten.

800px-Narcissen,_Begijnhof,_Brugge

© Donar Reiskoffer

NARCISSEN IN HET BEGIJNHOF

De narcissen waren gekomen.
Ze hadden hun moeizame tocht
door de binnenkant van de aarde
voltooid. Daar stonden ze dan

op hun gouden trompetten
te blazen op het binnenplein
van het begijnhof: hier zijn we.
Het was hun Vivaldi van vreugde.

Dit is slechts een fragment. Het volledige gedicht vind je onder het kopje ‘stadsgedichten voor Brugge’

W.H. Auden op het menu voor Valentijn?

Posted on 0

Het hoeft niet zeemzoet te zijn.
Het hoeft ook niet veel te kosten
Je hoeft niet op voorhand te reserveren.
Je hoeft zelfs de drukte niet te trotseren.

Gewoon samen naar ‘Four Weddings and a Funeral’ kijken en tegelijk ontroerd raken door John Hannah die  ‘Stop all the clocks van W.H. Auden declameert. Hier alvast mijn vertaling. Fijne Valentijn.

Begrafenis Blues

Stop alle klokken en zet de telefoons maar af,
Werp de honden een been toe, voorkom hun geblaf,
Klap de piano’s dicht en breng met stille trom
De kist naar buiten.

‘Officieuze’ stadsdichter van Brugge???

Posted on 0

“Zie je van Brugge, zet je achter je tafel om te schrieven’*

BruggeBrugge heeft tot hiertoe geen officiële stadsdichter. Het Poëziebosnetwerk, gegroeid uit het Groene Gordelfront en de Lappersfort Poets Society, stelde vorig jaar dan maar een eerste ‘officieuze’ stadsdichter aan: Hedwig Speliers. Kwestie van een en ander in beweging te brengen.

Aan Speliers werd gevraagd om Brugge elk seizoen met een nieuw stadsgedicht te verblijden. De 77-jarige dichter kweet zich voorbeeldig van zijn taak en schreef meer dan dertig gedichten over alle aspecten van het leven in die wondermooie stad (www.poeziebos.be).

Paarse zetel of Hoogen Pad?

Posted on 1

Gedaan met de winterslaap.
Het wordt een drukke gedichtendag, donderdag 31/01/2013.

ff6e5ab0-206e-4b7a-8504-c49ea62af19d

Paarse zetel
Paarse zetels?! De in Gent geboren Nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck had er een paar. Ze fleurden een van de salons van zijn kasteel Orlamonde bij Nice op. In zo’n zetel (een replica weliswaar) neem ik op 31 januari plaats. Van 12u30 tot 13u15 legt gastvrouw Griet Pauwels mij op de rooster. Een gesprek over gedichten (hoe kan het anders op gedichtendag) en over Van de Woestijne (we zijn tenslotte in Gent). Wilt u dat meemaken?

Zondagochtend in de ondergesneeuwde Zoo

Posted on 1

images-1Nooit gedacht dat ik een gedicht over een amoerluipaard zou schrijven… Zondagochtend. Onwezenlijk stil in Antwerpen. We zijn bijna alleen in de zoo. De meeste dieren slapen nog. Ver van de mensen. Alleen de amoerluipaard, een beest dat thuis is in de Siberische koude, schijnt in zijn nopjes. ‘Hij lijkt zich het landschap te herinneren’, zegt mijn vrouw. Daar komt dan een gedicht van.

AMOERLUIPAARD

Uren loopt hij heen en weer.
Soms staat hij stil en staart hij

over de besneeuwde zoo. Dan lijkt hij
zich het landschap te herinneren.

Over gemoedsrust en verlangen…

Posted on 0

© K. Ghyselinck

foto: © Kristof Ghyselinck, 2012

Wat wordt het in 2013?

Gedachten over ‘loslaten’

Je kijkt naar een foto en je ziet jezelf in de spiegel. Het kleine jongetje dat je ondanks het verstrijken der jaren gebleven bent. En de jachthonden in jezelf. Altijd weer maken ze je onrustig. Keer op keer komen ze je innerlijke vrede verstoren. Goed dat ze eindelijk achter slot en grendel zitten. Oef.

Maar… ze kijken je zo vol verwachting aan. Met hun grote hondenogen. Ze zijn niet gemaakt voor de ren. Ze willen rennen.

De kracht van de verandering

© foto Jörg Pyl

© foto Jörg Pyl

DE KRACHT VAN DE VERANDERING

Ik wil me niet verslikken
in de beat van koolstofdioxide,
de grafmuziek van de betonmixer.
Mijn longen zijn al zo grijsgedraaid.

Ik wil me niet versmachten
in de hitsige hits van de winnaar.
Mij is de schouder lief
waartegen de verliezer.

Ik wil me niet versmelten
met de klaagzang van de Calimero’s.
Ik moet het bloed
van snijden en afscheiden niet.

Ik wil me niet verschrompelen
tot olijke odes aan eenheidsworst.

Een van onze meest mysterieuze dichters…

Karel van de  Woestijne. Een tipje van de sluier opgelicht… 

Op 13 december, omstreeks 8 uur ’s avonds, waag ik mij aan een bijzonder experiment.  Ik wek Karel van de Woestijne (1878-1929) tot leven in galerie de Kwartcirkel in Sterrebeek. 

Karel van de Woestijne schreef een reeks verbluffende verzen. In het hoofd van de lezer blijven ze lang nazinderen. Door het gedicht ‘Het huis mijns vaders waar de dagen trager waren’, heeft hij voor eeuwig en altijd beslag gelegd op de klank van de lange a. Met het sonnet ‘o Gij,

Anne Sinclair en meneer René

Anne Sinclair: “ook Magritte mag ik hebben”

In De Morgen Magazine van 3 november 2012 verscheen een boeiend interview met Anne Sinclair, ex-vrouw van. Aanleiding was haar ontroerende boek 21 Rue La Boétie, over haar grootvader, de kunsthandelaar Paul Rosenberg, die in het Parijs van de eerste helft van de 20ste eeuw tovenaars als Picasso, Braque, Léger en Matisse op de kaart zette.

Sinclair vertrouwt ons toe dat haar grootvader met zijn neus voor kunst toch ook zijn blinde vlekken had. Zo liep hij niet hoog op met de surrealisten,