Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Nieuws

Weesgedichten in Aalst

Posted on 0

Sinds maart 2020 zijn er nog nauwelijks liveoptredens van dichters geweest. Daarom lanceerde Utopia in het kader van de #poëzieweek 2021 een origineel project. Via deze website konden inwoners van Aalst een weesgedicht adopteren. Illustratoren kwamen het vervolgens op hun vensterraam schrijven. Niet minder dan 100 gedichten werden ter adoptie aangeboden. Op minder dan zes uur (!) vonden alle gedichten een adoptieraam. Hieronder kun je mijn gedicht bekijken. Op de website van het project vind je bovendien heel veel inspirerende gedichten van collega’s.

 

Gedichten laten je nooit in de steek

Posted on 0

 

                  © foto: Kristof Ghyselinck

 

     Klimmen

      Altijd weer die blinde muur
en steeds opnieuw dat klimmen.
Het is zo vaak van korte duur,
zo vluchtig als beminnen.

      Er is een onverteld verhaal,
er zijn de dwanggedachten.
Het is frivool of feodaal,
het overstijgt je krachten.

      Het sluipend gif, de zoete wijn,
de warme waterbaden.
Het zorgeloos of zorgzaam zijn,
de dolk of de genade.

      Er is het uitgescheurde blad,
er zijn de vergezichten
en voor het grote zwarte gat
zijn er nog de gedichten.

Het theater van de liefde

Het theater van de liefde. Benieuwd hoe dat in het Engels klinkt?

Voorjaar 2020 verscheen in het kloeke poëzietijdschrift Het Liegend Konijn 2020/1  een reeks recente gedichten van mij. Het allereerste gedicht, ‘Het theater van de liefde’, werd door Paul Vincent in het Engels vertaald en op de site van The Low Countries geplaatst. Je kunt het hier lezen. Als je naar beneden scrolt zie je ook het Nederlandstalige origineel.

Alvast veel leesplezier.

 

Poesia Divina

Psalm 151

Het Festival van Vlaanderen Kempen organiseert samen met het Poëziecentrum, Cultuurcentrum ’t Getouw en de Bib de vierde editie van Poesia Divina. Negen dichters schrijven daarvoor een nieuwe psalm uitgaande van het motto Zuurstof voor de Ziel. De teksten voor deze gezongen gebeden komen tijdens deze editie van de dichters Geert Van Istendael, Runa Svetlikova, Peter Theunynck, Amina Belorf, Reine de Pelseneer, Lucienne Stassaert, Luuk Gruwez, Bert van Raemdonck en Mahlu Mertens. Tijdens Poesia Divina Live dragen deze dichters hun werken live voor.

zaterdag 19 september 2020 om 17 uur
Bibliotheek Mol
Gratis toegang (op voorhand reserveren via kempen@festival.be)

Wil je de psalm horen?

Duizend kussen diep

Een van de mooiste liefdesgedichten die ik ken, is A thousand kisses deep van Leonard Cohen. Hij weet het schitterend te brengen. Zelfs zonder begeleidende muziek krijgt de tekst de allures van een ballade. Het gedicht galmt al jaren door mijn hoofd en ik heb al veel uren aan de vertaling gesleuteld.

Vandaag presenteer ik graag het resultaat van mijn work in progress, omdat we in deze coronatijden een flinke shot schoonheid kunnen gebruiken. Beluisteren kan hier

 

Een duizend kussen diep

Je kwam vanochtend bij me
En bezag me als een stier
Alleen een man weet hoe dat voelt
En niemand anders hier

Mijn spiegelbeeld,

Blijf nog even…

“Dans les yeux de ma mère / Il y a toujours une lumière” (Arno)

Aan mijn moeder en alle (oudere) moeders thuis of in een rusthuis, die nu geen bezoek mogen ontvangen, omdat we hen dan ziek zouden kunnen maken: hou vol en blijf nog even, een dag nog minstens, een etmaal of een jaar of tien… Al ben je nu misschien alleen, je bent niet eenzaam, want wij zijn er nog en wij vergeten jullie niet.

 

 

GA NIET WEG

Blijf nog even, moeder, een dag nog minstens,

“Al de rest hier op de wereld, is toch maar brol, weitet, maar echte, echte brol.”

Karel en ik, memoires van Gustave van de Woestyne

Wat doet een mens in Coronatijden in zijn kot? Overleven. Maniakaal het nieuws volgen. Iets te veel snoepen. Koken. Schoonmaken (niet maniakaal). Wandelen, fietsen, lopen. Aan zijn geliefden denken en hopen dat ze niet ziek worden. Meelijden met de zieken, meetreuren met de treurenden. En lezen… Dat vooral.

Tijdperk van de Tovenaars

Op mijn nachtkastje ligt nog een stapel onaangeroerde boeken. Eindelijk heb ik nu tijd om daar mijn tanden in te zetten. Momenteel lees ik Het tijdperk van de tovenaars van Wolfram Eilenberger.

Want niets dat dieper mij beroert dan rozen

“’t Is in den grond dat men de diamanten vindt;
tant pis voor wie ons onder den grond niet volgen kan.”

 

 

Want niets dat dieper mij beroert dan rozen.

Een versregel van Karel van de Woestijne. Mooi, denk je, maar waar blijft de rest? Er is geen rest, er komt geen vervolg. Dit is het volledige gedicht. Hiermee moeten we het doen. Waarom dat zo is, probeer ik je kort uit te leggen.

Dit gedicht staat in Substrata,

En toch komt de lente…

Posted on

Waar is de tijd dat we onze kinderen en kleinkinderen knuffelden en onze gedichten schreven in koffiebars? Waar is de tijd dat we met onze vrienden reisplannen maakten in bruine kroegen? Waar is de tijd dat ik de trein nam om mijn moeder te bezoeken en een reling of een stoel aanraakte zonder aan ontsmettende handgel te denken? Waar is de tijd dat iemand voor mij in de tram zat te hoesten en ik gewoon ‘gezondheid’ zei en lachte. Wat lijkt dat ineens  lang geleden…

En toch is het vandaag lente en blijven we dromen van een wereld die mooier,