Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Poëzie

Tijdrijder

 

Het leven mag dan al een race tegen de klok zijn die niet te winnen valt, in Tijdrijder doet Peter Theunynck er alles aan om het verstrijken van de tijd tot staan te brengen. Op zoek naar vertragingsmechanismen vindt hij de liefde, de muziek en stokoude artefacten die zich koppig verzetten tegen  het verglijden van de eeuwen. En als zelfs dat niet helpt, is er nog altijd de dans.

 

De laatste dans is een tango.
De laatst dans is een blik.
De laatste dans is een duo.

Bijzonder heden (2003)

Fotograaf Norbert Maes fotografeerde een jaar lang het leven in een instelling voor mensen met een handicap.

Peter Theunynck maakte gedichten, prozagedichten en cursiefjes bij de foto’s. Hij schreef niet over, maar vanuit mensen met een handicap.

 

 

Groen schopje

Een groen schopje is mijn hond.
Ik houd het stevig in de hand.
Ik stop het zelden in mijn mond.
Een groen schopje is mijn hond.

Als ik slaap, slaapt het naast me.
Het geeft geen kik. Het graaft,

Man in Manhattan (2003)

Nijlpaarden

Ze verblijven in paleizen langs de Seine.
Men verduistert voor ze vertrekken.
Men durft haast niet te kuchen, men
legt bergen statistieken van ze aan.

Ze zijn pijlen op verwijsbladen,
lemma’s in vierkleurengidsen, keien
in klaterende woordenstromen,
een strikvraag op het tentamen.

Het is verboden om ze aan te raken.
Vooral niet wakker maken. Niet tegen
praten, ze spreken uitgestorven talen.

Dat ze door handen zijn gegaan,
woestijnstormen, graven, oorlog
verdragen, doet hier niet ter zake.

Koop op bol.com

Berichten van de Pan American Airlines & C° (1997)

De val van de mens ontdaan

Stel : de appelboom bloeit en de wind
verstrooit duizend witte blaadjes
in de omliggende tuinen en overal

waar ze de grond raken beginnen
appelbomen te bloeien en de wind
waait en verstrooit de witte blaadjes

onophoudend tot – een Hongaarse
rapsodie gelijk – de wereld althans
vanuit een baan om de aarde gezien

een witte, bloeiende appelboom gelijkt
Stel : de appelboom bloeit en de wind

Naar een nieuw zeeland (2010)

recensie “Trefzeker, speels en diep”

Verhuizen

We droegen een deel van je leven naar buiten.

In de laadbak hoopte wat je onder ons dak had
verzameld zich op. Het lag in touwen, in stapels
geblinddoekt in dozen: er moest zoveel mogelijk samen

verplaatst naar een grotere stad waar jij in kleinere
kamers met vreemdere mensen zou wonen.
Je zei dat je vaak nog zou komen. Ik wist hoe ik jaren
tevoren hetzelfde beloofde onder het sjouwen van dozen,

maar ik zag in je ogen een ander leven flakkeren,