Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

6 mei 2019: Julie van Espen gevonden in het Albertkanaal

ZWANENZANG (Rouwgedicht)

Een zwaan scheert over afgelegen plaatsen.
Ze landt op verre weiden, vreemde wegen vaak
onbeschadigd, al heerst er pek en prikkeldraad.

Soms volgt ze lichten van schepen op het duwvaartkanaal,
soms rust ze even onder het gedaver van een brug,
aan de rand van een betoncentrale
waar kiezel zand ten huwelijk vraagt.

Soms staat ze oog in oog met de jager.

Wat moet hij met de zwaan?
Wat vangt zo’n man met ijswit aan? Hij wil het
vervreemdbaar maken. Hij wil het in zijn bezit.
Het is wat ooit uit hem gesneden is.

De hand van de jager grijpt naar de vleugels. Hij knakt ze.
De hand van de jager grijpt naar de ogen. Hij dooft ze.
De hand van de jager grijpt naar de hals. Een halsdaad.

Wat heeft de jager daaraan? Een zweem van wit,
maar niet de zwaan. Een zwaan bezit je niet.
Een zwaan ontneem je aan.

Zonder zal de wereld zonder zijn.
Donkerder. Ontzwaand. Wie zal de kracht van water
en aarde beschrijven? Woorden zullen niet volstaan.

2 Responses
  • Mieke Beirinckx
    mei 8, 2019

    Goede Peter

    Hoe mooi…

    Geboren uit een concrete situatie verweef jij zinloosheid, onmacht en machteloosheid.
    Bezeten willen bezitten is tijdelijk, het gemis tijdloos.

    Dankjewel voor deze woorden, een balsem voor mijn gedachten die Julie onafgebroken omarmen.

  • Lies Wullaert
    mei 9, 2019

    “Woorden zullen niet volstaan …” maar ze doen er wel toe, liefste Peter. Want – zoals Bram Vermeulen het zo prachtig schreef: “… Dood ben ik pas, als jij mij bent vergeten …” Mijn herinneringen gaan nog regelmatig terug naar 1992. Maar na een gebeurtenis als die van
    nu, des te meer. Wat een wonderlijke zwaan zou zij nu zijn? Jij die nooit de kans kreeg om volwassen te zijn, ach Inès, ik mis je – nog steeds. Hoe kan
    het dat iemand zo een levenslustig meisje, in de bloei van haar bijna 17 lentes, alles ontneemt? Jij bent één
    van de velen, om wie ik treur, maar
    jou kende ik en de anderen niet … Muziek weerklinkt. Is het de cello
    die jij bespeelde of is het de zang
    van zwanen – voor allen die wenen
    om één van de velen?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *