Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Goeie dichters komen uit Nederland. Of niet?

Posted on 1

Lieve poëzielezer,

Vanavond wordt de Herman de Coninckprijs uitgereikt. Dat is de prijs voor de beste poëziebundel die tussen november 2016 en december 2017 in het Nederlandse taalgebied is verschenen. Normaal gezien is die prijs een feest voor alle dichters. Ook voor de Vlaamse. Dit jaar hebben we weinig te vieren. De vijfkoppige jury – 3 Vlamingen, 2 Nederlanders – heeft alleen Nederlandse dichters genomineerd, onder wie de voortreffelijke Hester Knibbe en Ester Naomi Perquin. Fijn voor onze Nederlandse collega’s, maar een beetje sneu voor ons. Het geeft u, lezer, de indruk dat er vorig jaar geen Vlaamse dichtbundels verschenen die de moeite waard zijn.

Dat klopt niet. Als dichter, poëziedocent en kieskeurige poëzielezer kan ik u met de hand op het hart bevestigen dat er vorig jaar pareltjes van Vlaamse dichtbundels het licht zagen.

Waarom heeft de jury die dan niet genomineerd? Geen flauw idee. Alleen weet ik – ik was zelf al een paar keer lid van een poëziejury – dat er in zo’n conclaaf soms een vreemde dynamiek heerst, waardoor waardevolle kandidaten uit de boot vallen. Dit keer is dat extra jammer, omdat gewoon alle Vlaamse dichters uit de boot zijn gevallen. Dat geeft een verkeerd signaal.

Wie heeft de jury van de Herman de Coninckprijs over het hoofd gezien? Ik kan hier maar een paar namen en titels noemen, omdat ik niet voldoende plaats heb om alle interessante Vlaamse bundels te vermelden. Er is bijvoorbeeld de gedurfde bundel Wassende stad, een hedendaagse versie van Bezette Stad van Paul van Ostaijen, waarin Lies Van Gasse de chaos en verwarring van de grootstad schildert: ‘Je zit op de rand van de wereld / en bijna iedereen is ziek. / Je kijkt naar de huizen vanop de rand, / je daken, ziek van de wereld / die zich ooit nog eens opblaast.’ Er is De loeiende tier van Mark Van Tongele, de dichter die bundel na bundel de Nederlandse taal verrijkt met woorden als ‘knotszakpijp’, ‘timmerluihespen’ of ‘goeie moppenlach’. Er is de intieme bundel Als werden wij ergens ontboden van Miriam van Hee, onlangs bekroond met de Ultima 2017 (Vlaamse cultuurprijs). Er is Het zingen van de wereld van voormalig Herman de Coninckprijswinnaar Marc Tritsmans, een dichter die schrijft over magische momenten die ons meestal ontgaan, zoals het ogenblik waarop de beukenootjes met duizenden uit de hemel vallen. Er is de bundel Dat het blijft duren waarin Jan Geerts de eeuwige melancholie van de mens in steeds weer nieuwe beelden vat: ‘ze gaf me een ruiker / spreeuwen voortvluchtig / van gemis bij elkaar / gehouden met niet meer / dan enkele woorden’. Er is de knotsgekke bundel Western van Delphine Lecompte, een dichteres die resoluut voor humor en zelfspot durft te kiezen. Er is de intrigerende debuutbundel Vloekschrift van Arno van Vlierberghe, die het lef heeft een gedicht te beginnen met ‘Luister eens, jij met je kanker’ en zo kan ik nog wel even doorgaan. Waarom de jury niet één van al die bundels een nominatie waard achtte, snap ik niet, maar ook God is niet te doorgronden.

U begrijpt, beste lezer, dat ik dit jaar met gemengde gevoelens naar de uitreiking van de Herman de Coninckprijs toeleef. Ik hoop dat de jury de komende jaren laat zien dat ze ook Vlaamse poëzie de moeite waard vindt.

Warme groet,

Peter Theunynck

PS: Heb ik uw leeshonger aangescherpt? De volledige lijst van de ingezonden bundels vindt u hier. Voldoende inspiratie voor een heel jaar boordevol prachtige poëzie. Nederlandse én Vlaamse.

1 Response

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *