Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Twee vernieuwde poëzieroutes!

Posted on 1

Als de bossen praten…

Herinner jij je nog je leukste boswandeling ever? Bij mij was die in het vijfde jaar van de middelbare school. Plots moesten we allemaal in een eenparig versnelde beweging de klas uit en het bos in, vanwege een bomalarm. Geen tabel van Mendelejev meer, geen limieten en afgeleiden, geen vreemde godsdiensten maar boslucht opsnuiven. Voor mij mocht dat blijven duren.

Als kind al was ik er al gek op. Op herfstdagen wandelen langs de vaart, door Het Leen of de Ardeense wouden. De feestkleren van bomen die de zon voor een korte tijd in hun zakken steken. De grond die danst onder je voeten, alsof je over donsdekens loopt. De geur van omgewoelde aarde en bospaddenstoelen, de varens die nog snel in goud beleggen voor ze op de vlucht slaan, het silhouet van een ree, het fluisteren van de beuken.

“blijkt nu dat ze al die tijd ook hebben
gezongen en gepraat, dat één man
dus ooit hun stem heeft gehoord”
Marc Tritsmans

Nu houd ik er nog meer van. Dat genoegen wordt nog intenser als ik her en der woorden kan sprokkelen langs mijn pad. Woorden die net als de bladeren het licht van de zon nog wat langer proberen vast te houden. Je komt ze tegen in het Poëziebos (Lappersfortbos) in Brugge. Het volledig vernieuwde Hugo Clauspad wacht er op iedereen die al wandelend door woorden wil bladeren. Er zijn gedichten van o.a. Laurence Vielle, Marc Tritsmans, Peter Holvoet-Hansen, Lies Van Gasse, Sylvie Marie en Alain Delmotte.

“Zijn handen waren takken,
takken werden draden,
ik dacht aan een bloem in zijn stem”
Lies Van Gasse

Vanaf 5 november moet je beslist ook eens naar Vladslo afzakken. Achter het Duitse soldatenkerkhof met zijn aangrijpende ouderpaar van Käthe Kollwitz ligt het Praetbos. Daar lonkt een volledig vernieuwde poëzieroute met vredesgedichten van onder andere Hedwig Speliers, Hilde Keteleer, Johan de Boose, Marc Braet en mezelf. Een wandeling om stil van te worden.

1 Response
  • Tine Devroye
    oktober 22, 2017

    Dag Peter, we hebben elkaar gezien in het lappersfortbos 🙂 Je kent me wel als ‘gewoon Tine denk ik of ongewoon hi, In elk geval: ik en anderen in mijn groene kielzog willen Brugge meestuwen in een groenere toekomst.. Of dit zal lukken.. wij hopen bomenHoog natuurlijk 🙂 en dit kan enkel als we er iets voor Doen, met goede acties, diplomatie en creativiteit. Bedankt voor je steun voor behoud van ons brugse groen (bos). Zelf draag ik mijn steentje/boompje bij door te gidsen met/voor kinderen, nu in Beisbroek-bos van stad. Dus , nu je dit weet, kan je mensen naar me doorverwijzen die eens een bezoek aan (groen) Brugge willen met goede Gids (natuur-bos-ook wat geschiedenis)/ Volgend jaar .. verassing voor je in t Lappersfort :)) als debosnimfen, feeën , kabouters, trollen met ons zijn :)) groet, Tine (beste wensen voor je familie , en nog veel gedicht-natuur-plezier//dat poezie en natuur als netwerk zicht verder verspreiden, zoals de draden aan de paddestoelen, die vastnestelen met de boomwortels tot één gezond geheel, want déén kan niet zonder dander :))

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *