Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Dichters & demonen in Brugge

Posted on 0

brugge-gr2180Dichters zijn seismografen.

Ze vechten met hun demonen. Overal in de wereld. Dus ook in Brugge.

Dit gedicht wil een hart onder de riem zijn voor iedereen die opkomt voor het goede, het ware, het ‘schone’, het kwetsbare.

Blijf vechten. De overwinning wenkt.

 

 

DEMONEN

voor Jotie, Marcus, Patricia, Paul en de anderen

In Brugge vechten dichters met hun demonen.
Ze houden zich schuil op de bodems van flessen,
in de droesem van Bourgondische wijnen.
Ze slepen je naar de vergeetmijnen laag in jezelf,
waar je ontwaakt in de dwangbuis van je gedachten,
mijlen van iedere zeebries verwijderd.

In Brugge vechten dichters met hun demonen.
Ze werden nog voor hun vaders geboren.
Ze groeiden in moeders tot misgeboorten
met schreeuwlelijke hoofden en klauwen
die zelfs het tederste strelen discrediteren.
Die het bloed laten lopen. Ondersteboven.

In Brugge vechten dichters met hun demonen.
Dwaallichten lokken naar galmende zalen
in Sint-Janshospitalen van zalven en zweren
vol klagende in zichzelf gekeerde patiënten
onmachtig het licht in de ogen van die ene
nachtzuster te zien. Ster der vertroosting.

In Brugge vechten dichters met hun demonen.
Ze hangen om de hals als gargouilles.
Slaan het beleg voor hun schamele winkel.
Dan regent het vloeken, wraak en verwijten.
En die monsters maar grimassen trekken
tot diep in je donkerste stegen.

In Brugge vechten dichters met hun demonen.
Niet tevergeefs. De dag naakt dat legers
van sneeuwwitte woorden opstomen
over het teerzwarte water. Ze planten
hun bek in de nek van dat duister gebroed.
Ze fluisteren licht in het oor van de dichter.

Nog geen reacties.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *