Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Bezoek aan Joseph Brodsky

Posted on 3
© Mario Vercellotti

                                                                                                                  © Mario Vercellotti

Twee weken geleden in Venetië. Het regende net niet. Terwijl het San Marcoplein overstroomde van de toeristen, lag San Michele er haast verlaten bij. Wat een heerlijke plek om even onder de dode dichters te zijn. En fijn ook om nadien naar het land der levenden terug te kunnen keren.

SAN MICHELE. DODENEILAND

Bijna iedereen op de vaporetto gaat naar Murano:

de reus op krukken, zwemmend in zijn zwarte anorak,
de dame met een Cadillac van een zonnebril op de neus,
het hondje dat ongegeneerd van leer trekt tegen haar been,
die misericordia van kleverige gelati’s,
het heertje met het jagershoedje en het wapperende veertje
en al die Amerikanen, vinger aan de knop,
om al wat beweegt in vogelhuisjes te vangen.

Het buitendek is een blozende roos.
Op hoge hakken reikt het bloeien hoger.
Ze danst van de ene stengel op de andere alsof
ze walst naar de overkant. Zij gaat met ons aan land
in San Michele, dodeneiland, waar het water zo lang
op de kade inpraat tot de stenen uit de muren springen.

Ze wandelt langs cipressen op olifantspoten
onwankelbaar onder het gieren
van de tijd, langs torenhoog vergeten,
langs marmerwitte nachtjaponnen,
voorbij het Griekse kerkhof waar Igor zijn Vera
voor eeuwig weerspiegeld ziet in steen.

Ze huppelt langs grafkapellen in steigers, langs militairen
stijf in het gelid, professoren van het memorabele,
koks van dagelijkse kost, dokters van het geheimzinnige,
die in kale kamers doodvonnissen prevelden.
Langs kinderweides vol ontijdig uit het veld geplukte –
het ontroostbare druipt nog elke dag van de grafschriften.

brodskyZe schrijdt de Recinto Evangelico binnen. Dag Tine van te veel geleden.
Dag Ezra, betere ambachtsman, in de soberste sponde ooit.
Roos ruikt doel. Daar bij die glasheldere steen in dat jubelperk,
daar houdt heer Brodsky spreekuur. ‘Letum non omnia finit’
fluistert hij uit onbegonnen werk. Ze legt zich in zijn schaduw.
Ze danst zijn lof en wiegt zijn glorie. Ze reciteert John Donne.
Ze strooit de herfstkreet van de havik als verse blaadjes over de lagune.

Niet iedereen op de vaporetto wil naar Murano.

3 Responses
  • Leen Huet
    mei 21, 2013

    Schitterend. Roos ruikt doel, cipressen op olifantenpoten – en Brodsky. O, ik heb opeens zo’n heimwee naar Venetië.

  • petertheunynck
    mei 21, 2013

    Hey Leen, bedankt. Ja, Venetië en Brodsky, ik kende ze al een beetje. En toch waren ze allebei weer een echte openbaring. Een stad en een dichter om van te houden. Ik ben gek van de ‘Grote Elegie voor John Donne’.

    Hartelijks,
    Peter

    • Leen Huet
      mei 22, 2013

      Die ga ik lezen. Ik vond ‘De herfstkreet van de havik’ prachtig, maar ook zijn boekje over Venetië en de essays, ‘Less than one’.
      Hartelijke groet,
      Leen

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *